بازگشت صدای چپ در برابر نئوفاشیسم در فرانسه

در روز ششم آوریل، حدود ۱۵ هزار نفر به فراخوان نیروهای مترقی و چپ در قلب پاریس پاسخ دادند و علیه بسیج راست افراطی به رهبری «اجتماع ملی» (Rassemblement National – RN) و در دفاع از دموکراسی و عدالت اجتماعی به خیابان آمدند. این تظاهرات متقابل که تنها ظرف چند روز و در واکنش به فراخوان RN برای حمایت از مارین لوپن سازمان‌دهی شد، نشان‌دهنده‌ی ظرفیت نیروهای مترقی برای واکنش سریع و سازمان‌یافته در برابر تهدیدهای فزاینده‌ی نیروهای راست افراطی است.

محکومیت مارین لوپن به دلیل مشارکت در پرونده‌ی اختلاس از بودجه‌ی اتحادیه اروپا، از سوی ( اجتماع ملی) RN به‌عنوان حمله‌ای سیاسی به تصویر کشیده شد. رهبران این حزب، از جمله جردن باردلا (نماینده‌ی پارلمان اروپا)، با متهم کردن دستگاه قضایی به «جهت‌گیری سیاسی» عملاً زمینه‌ی تهدید و ارعاب قضات را فراهم کردند؛ تهدیدهایی که در نهایت موجب شد برخی از قاضیان تحت حمایت پلیس قرار گیرند.

در حالی که اجتماع ملی تلاش داشت با مظلوم‌نمایی، از رأی دادگاه به‌عنوان سکویی برای آغاز کمپین انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷ استفاده کند، تظاهرات نیروهای چپ و مترقی، تصویری متفاوت از فضای اجتماعی فرانسه را به نمایش گذاشت. اتحادیه‌های کارگری، دانشجویان، و اعضای احزاب چپ مانند «فرانسه نافرمان» (LFI) و «اکولوژیست‌ها» (Les Écologistes)، در کنار سازمان‌های جوانان، با شعارهایی علیه نژادپرستی، فساد، و در دفاع از عدالت اجتماعی، صدای اعتراض خود را بلند کردند.

منوئل بومپار، نماینده‌ی مجلس از حزب LFI، در جریان این تجمع گفت: «وقتی مسئله‌ای چون اصلاحات بازنشستگی یا دفاع از بیمارستان‌ها، مدارس و مشاغل پیش می‌آید، راست افراطی سکوت می‌کند؛ اما به‌محض آن‌که منافع و امتیازات‌شان به خطر بیافتد، ناگهان به خیابان می‌آیند.» مانون اوبری، نماینده‌ی پارلمان اروپا از همین حزب، نیز واکنش RN را گواهی بر پیوند آن با بلوک جهانی راست افراطی دانست که دموکراسی و حقوق اجتماعی را تهدید می‌کنند.

تظاهرات گسترده‌ی ۶ آوریل، آن‌هم در مدت زمان کوتاهی پس از اعلام بسیج RN، می‌تواند نشانه‌ای از احیای پویایی در جبهه‌ی چپ فرانسه باشد؛ جبهه‌ای که در سال‌های اخیر، در مقابل قدرت‌گیری راست افراطی و سیاست‌های ریاضتی دولت، بارها به خیابان آمده است. اکنون با نزدیک‌شدن به روز جهانی کارگر (اول ماه مه)، نیروهای مترقی فرانسه فرصت دارند تا با انسجام بیشتر، نه‌تنها در سطح خیابانی بلکه در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی، با تهدیدهای فزاینده‌ی فاشیسم معاصر مقابله کنند.

جامعه‌ی مدنی فرانسه باید هوشیار باشد که مبارزه با فاشیسم صرفاً در پای صندوق رأی رقم نمی‌خورد، بلکه نیازمند تداوم سازمان‌یابی، روشنگری و فشار خیابانی است. تظاهرات ۶ آوریل شاید تنها آغاز این مسیر باشد.

صدای فدائی