سایت فدائی، ارگان رسمی سازمان اتحاد فدائیان کمونیست
بحران غذایی در غزه؛ نزدیک به نیم میلیون نفر در آستانه قحطی کامل
در حالی که جهان سرگرم بازیهای دیپلماتیک و تماشای تصاویر جنگ از پشت قاب تلویزیونها و تلفنهای همراه است، نوار غزه در سکوتی مرگبار و خفقانآور بهسوی یکی از فاجعهبارترین بحرانهای انسانی تاریخ معاصر پیش میرود. سازمانهای امدادرسان بینالمللی روز سهشنبه ۲۳ اردیبهشت (۱۳ مه) بار دیگر نسبت به وخامت بیسابقهی اوضاع هشدار دادند و خواستار اقدام فوری برای جلوگیری از قحطی در این منطقهی محاصرهشده شدند.
اما این هشدارها در جهانی طنینانداز میشود که اولویتهایش را با دلار و نفت میسنجد، نه با جان انسانها.
در همین روزهایی که کودکانِ غزه به دلیل جلوگیری سازهی فاشیستی اسرائیل از ورود هرگونه کمکهای “بشردوستانه” به غزه، از گرسنگی جان میدهند ، سرمایهسالاران در ضیافتهای طلایی و مجلل مشغول گرمکردن مناسبات سیاسی و قراردادهای میلیارد دلاریاند.
در این میان، دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، در سفر خود به غرب آسیا، با استقبال گرم و ضیافتهای پرزرقوبرق در عربستان سعودی روبهرو شد. وهمزمانکه به اهنگ مورد علاقهاش در ضیافت محمد بن سلمان گوشمیداد، از کیسهی مرگ و رنج مردم منطقه، سود انبوهی را برای صنایع جنگی آمریکا تضمین کرد. در عربستان، وی توافقنامهای به ارزش ۶۰۰ میلیارد دلار برای سرمایهگذاری در ایالات متحده امضا کرد و قرار است در قطر، هدیهای به ارزش ۴۰۰ میلیون دلار به شکل یک هواپیمای لوکس بوئینگ ۷۴۷-۸ دریافت کند.
بر اساس اعلام برنامه جهانی غذا (WFP)، نزدیک به نیم میلیون نفر در غزه به مرحله بحرانی ناامنی غذایی رسیدهاند. این یعنی مردم نه فقط گرسنهاند، بلکه در آستانهی فروپاشی کامل جسمی و مرگ تدریجی قرار دارند. در عین حال، تمامی ۲.۲ میلیون ساکن غزه با سطوح شدید گرسنگی و محرومیت مواجهاند؛ وضعیتی که دیگر نمیتوان آن را صرفاً “بحران انسانی” نامید، بلکه یک نسلکشی تدریجی از طریق قحطی تحمیلی است.
انبارهای لبریز از غذا، مرزهای بسته، کودکان در حال مرگ
ماتیاس موگه، دبیرکل سازمان آلمانی “کمک به گرسنگان جهان”، در کنفرانسی در برلین با لحنی حاکی از خشم و درماندگی اعلام کرد:
«دیدن مردمی که از گرسنگی در آستانه مرگ هستند، در حالی که صدها کامیون کمک غذایی در آنسوی مرزها متوقف ماندهاند، غیرقابل تحمل است.»
او تأکید کرد که ممانعت از ورود کمکهای بشردوستانه، نقض آشکار حقوق بینالملل است. این در حالی است که نه تنها گذرگاههای حیاتی همچنان بسته ماندهاند، بلکه حملات اسرائیل به مراکز امدادرسانی و تخریب زیرساختهای حیاتی، کار را برای گروههای بشردوست غیرممکن کرده است.
کودکان و مادران قربانیان نخست قحطی
بنا بر آمار منتشرشده، بیش از ۷۱ هزار کودک و ۱۷ هزار مادر به دلیل سوءتغذیهی حاد به کمکهای فوری پزشکی نیاز دارند. سیندی مککین، مدیر اجرایی WFP، صریح گفت:
«خانوادهها بهمعنای واقعی کلمه از گرسنگی در حال مرگ هستند.»
او خاطرنشان کرد که مواد غذایی مورد نیاز آنان هماکنون در انبارهایی در مرزها انباشته شده است، اما با سدهای نظامی و سیاسی مواجه است.
۲۵۰ سازمان امدادرسان: آتشبس نیمهجان، امیدی بر باد رفته
روز دوشنبه، ائتلافی متشکل از ۲۵۰ سازمان بشردوست با انتشار بیانیهای مشترک از جامعه جهانی خواستند تا برای جلوگیری از فاجعهای بزرگتر دست به اقدام بزند. این نهادها تأکید کردند که امیدهای حاصلشده در آتشبس نسبی اوایل سال جاری، بهدلیل استمرار جنگ و انسداد مسیرهای امداد، عملاً نابود شدهاند.
این فاجعه نه نتیجه یک زنجیرهی اتفاقات ناخواسته، که حاصل اجرای مرحلهبهمرحلهی یک سیاست عامدانه و بیرحمانه است؛ سیاستی که گرسنگی را به سلاحی مرگبار بدل کرده تا مردم را پیش از آنکه با گلوله کشته شوند، از درون خرد کند. صدها کامیون حامل غذا، دارو و تجهیزات حیاتی، روزها و هفتههاست که پشت دروازههای بسته غزه متوقف ماندهاند. اینها شاهدان بیزبان جنایتیاند که هر روز و هر ساعت در برابر چشمان جهان تکرار میشود.
در جهانی که میتواند در عرض چند ساعت منابع عظیم نظامی را به مناطق جنگی گسیل کند، معطلماندن کمکهای بشردوستانه نه یک «ناتوانی» که یک تصمیم سیاسی است؛ تصمیمی برای مرگ، برای زانو زدن مردم بیدفاعی که تنها جرمشان، ایستادگی در برابر اشغال و تبعیض بوده است. گرسنگی در غزه نه پیامد جنگ، بلکه ابزار جنگ شده است.
دولتهای غربی، بهویژه ایالات متحده و متحدانش در اتحادیه اروپا، در این میان نقش ناظر بیگناه را بازی نمیکنند. آنان با یکدست، قراردادهای تسلیحاتی با اسرائیل امضا میکنند و با دست دیگر، بیانیههای بیرمق «نگرانی» صادر میکنند. این تناقض ریاکارانه، در واقع توجیهگر همان نظم جهانیای است که به اسرائیل اجازه داده با مصونیت کامل، مرزها را ببندد، مردم را محاصره کند و کمکهای نجاتبخش را پشت دروازهها نگاه دارد.
آنچه در غزه میگذرد، نمایش بیرحمانهی قدرت سیاسی و نظامی علیه یک ملت محاصرهشده است؛ جنایتی برنامهریزیشده که وجدان جهانی اگر تا امروز هم از آن چشم پوشیده، از این پس نمیتواند به بیخبری تظاهر کند. این نه فقط فاجعهای انسانی، بلکه لکه ننگی تاریخی برای تمدنی است که در برابر مرگ تدریجی یک ملت، سکوت را بر فریاد ترجیح میدهد.
با تداوم بستهبودن گذرگاهها و تخریب زیرساختهای آب، برق، بیمارستانها و مراکز تغذیه، زمان بهسرعت از دست میرود. مقامات امدادی بار دیگر تأکید کردند که بازگشایی فوری مرزها، رفع محدودیتهای امنیتی و توقف حملات، تنها مسیر باقیمانده برای جلوگیری از مرگ هزاران نفر است.
در لحظهای که این گزارش منتشر میشود، کودکی دیگر شاید آخرین لقمهی خشک را در دهان دارد، مادری دیگر از فرط گرسنگی از پا افتاده، و وجدان جهانی، باز هم در خواب است. اما در آن سوی این خواب مرگبار، ضیافتی باشکوه دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، و سران کشورهای حوزهی برپاست.
صدای فدائی