سایت فدائی، ارگان رسمی سازمان اتحاد فدائیان کمونیست
نسلکشی در غزه و سرکوب جنبش همبستگی با فلسطین در ایالات متحده امریکا
در شرایطی که سازه فاشیستی اسرائیل بار دیگر بمباران نسلکُشانه غزه را از سر گرفته است، و ایالات متحده بهجای تلاش برای توقف این جنایت، به آن چراغ سبز داده، شاهد مرحلهای جدید از خیزش عمومی در آمریکا علیه این روند هستیم. بهویژه در میان جوانان، دانشجویان، فعالان ضدجنگ و سازمانهای مترقی، موجی از اعتراض، همبستگی و مقاومت در حال شکلگیری است که نهتنها خاموش نشده، بلکه زیر فشارهای دولتی شعلهورتر شده است.
در دورانی که دونالد ترامپ با حمایت آشکار از راست افراطی و لابی صهیونیستی در آمریکا قدرت را بهدست گرفته، دستگاههای امنیتی و مهاجرتی نظیر ICE با روشی آشکارا سرکوبگرانه دست به بازداشت فعالان دانشجویی زدهاند؛ از جمله محمود خلیل و رومیسه اوزتورک که بهطرز خشونتآمیزی در برابر چشمان خانوادههایشان ربوده شدهاند. این سرکوبها اما نهتنها موجب عقبنشینی جنبش نشده، بلکه شور و انگیزه بیشتری برای حضور در خیابانها آفریده است.
در چنین فضایی، سازمانهای متعددی از جمله جنبش جوانان فلسطین، ائتلاف Shut It Down 4 Palestine، سوسیالیستهای دموکرات آمریکا، صدای یهودیان برای صلح، مرکز مردم و دهها گروه دیگر، در حال سازماندهی راهپیمایی بزرگی در واشنگتن دیسی برای ۵ آوریل هستند. هدف این تجمع سراسری، اعلام مخالفت با نسلکشی و مطالبهی فوری تحریم تسلیحاتی اسرائیل است. طاهر دحله، یکی از رهبران این حرکت و فعال اتحادیه کارگران مخابرات، تاکید میکند که:
“آمریکا نه فقط از نظر تسلیحاتی و مالی، بلکه در سطح دیپلماتیک و حتی رسانهای، شریک کامل این جنایت است. زمان آن فرارسیده که این همکاری قطع شود و مردم آمریکا بهروشنی فریاد بزنند: نه به نسلکشی، نه به حمایت از اسرائیل، نه به ترور داخلی فعالان.”
آنچه این گزارش را متمایز میکند، روایت دحله از تغییر کیفی افکار عمومی آمریکاست: از همدلی نهادینه با اسرائیل به سمت درک فزایندهی حقیقت مسأله فلسطین. آماری که او ارائه میدهد گویای همین تحول است:
“۹۰ درصد دانشجویان آمریکایی امروز بیشتر با فلسطینیها احساس همبستگی دارند تا با دولت اسرائیل.”
اما این تغییر، حاصل بیداری خودبهخودی نبوده، بلکه نتیجه سالها سازماندهی مداوم، تجمعات گسترده، حرکتهای آگاهگرانه و درگیر کردن افکار عمومی با حقیقت جنایتهایی است که بهنام امنیت و صلح انجام میگیرد.
دولت ترامپ، با وجود ژستهای ضدجنگ، نهتنها از سیاستهای نظامیگرایانه دولت بایدن پیروی کرده بلکه آنها را بهمراتب تندتر و صریحتر ادامه داده است. از تامین تسلیحات گرفته تا حمایت از طرحهایی نظیر “بازسازی غزه به سبک ریویرا”، همه نشانهای است از برنامهی سیستماتیک اخراج و حذف فیزیکی ساکنان این منطقه. به گفته دحله،
“در چه جهانی میتوان چنین رویکردی را صلحطلبانه نامید؟ دولت ترامپ نهتنها در خاورمیانه، بلکه در داخل آمریکا نیز پروژهی نظامیسازی را دنبال میکند؛ از گسترش پلیس نظامی تا یورش به جوامع مهاجر و سرکوب جنبشهای مترقی.”
نکته مهم در این مرحله از مبارزه، تمرکز بر پیوند جنبش داخلی با اعتراضات بینالمللی است. فراخوانهای گسترده برای تحریم شرکتهایی چون Maersk که انتقال تسلیحات به اسرائیل را تسهیل میکنند، بخشی از راهبرد موسوم به «تحریم مردمی تسلیحاتی» است؛ سیاستی که قرار است نهفقط در ۵ آوریل بلکه تا تحقق آزادی کامل فلسطین ادامه یابد.
در پایان، این جنبش نه فقط بیانگر همبستگی با فلسطین بلکه اعتراض به ساختار گستردهتر امپریالیسم، نظامیگری و سرکوب داخلی است. تظاهرات پیشِ رو، محک سنجش قدرت این همبستگی نوین خواهد بود؛ فرصتی برای فریاد همگانی علیه جنگافروزی، نسلکشی و انحصارطلبی دولتی، از واشنگتن تا غزه.
قطع بیدرنگ و بیقیدوشرط جنگ، ارسال فوری کمکهای انسانی به ساکنان غزه، آزادی تمامی گروگانها و اسرا، و تحقق حق تعیین سرنوشت برای مردم فلسطین، همگی در گروِ تقویت همبستگی جهانی و حمایت بیدریغ افکار عمومی مترقی از جنبش همبستگی با فلسطین است. تنها از رهگذرِ گسترش این مبارزهی بینالمللی میتوان امید داشت که راه بهسوی صلحی پایدار و رهاییبخش گشوده شود.
صدای فدائی