قطعنامه کنگره هفتم درتشریح مواضع سازمان درباره ضرورت وحدت های حزبی و جبهه ای

در مهر ۲۵, ۱۴۰۰

نظر به اینکه:

نظام سرمایه داری ایران و رژیم سیاسی مذهبی و سرکوبگر و ارتجاعی آن تا به امروز بحران های اقتصادی و سیاسی متعددی را پشت سرنهاده است. بحران هائی که می توانست تغییرات تعیین کننده ای در مبارزه طبقات اجتماعی و توازن قوا و پیشروی و پیروزی جنبش های اجتماعی و انقلابی ایران ایجاد کند. اما بنا بدلایل مختلف از جمله نبود تشکل و تحزب و ساختار مناسبی که این جنبش های اجتماعی و طبقاتی را زیرچترخود متحد کرده و هدایت کند . این بحران ها با سرکوب شدید و بی رحمانه طبقه حاکم رفع و رجوع شده اند. این بحران ها در پیامد خود علاوه برتشدید جدال بین طبقه حاکم ّ، گسترش مبارزات کارگران، زحمتکشان، زنان و جوانان جامعه را نیز در پی داشته است و بویژه بعد از خیزش های توده ای ۹۶ و۹۸ و گسترش اعتصابات کارگری، این مبارزات وارد فاز جدیدی شده است.
باتشدید بحران اقتصادی و سیاسی وتعمیق شکاف طبقاتی، مبارزه طبقه کارگر و زحمتکشان برعلیه ستم و استثمار و زور و سرکوب، مبارزه برعلیه تبعیضات جنسی ، ملی، مذهبی و مبارزه علیه تخریب محیط زیست و مبارزه برای رهائی زنان و کسب آزادی های سیاسی و حقوق فردی و اجتماعی تشدید خواهد شد و در چشم انداز، گسترش اعتصابات سراسری وخیزش های توده ای محتمل است.
اما تجربه اعتصابات کارگری وخیزش های انقلابی توده ای خود انگیخته و بدون برنامه و رهبری انقلابی درکشورهای مختلف منطقه و از جمله درایران نشان داده است که طبقه حاکم با سرکوب و نیرنگ قادراست این خیزش های انقلابی وتوده ای را سرکوب وموقتا به بحران های خود مهار بزند . ازسوی دیگر در چنین شرایطی از ناتوانی طبقه کارگر و متحدین زحمتکش آن در هدایت تحولات انقلابی به سمت تغییرات بنیادی درساختار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی جامعه، بتناسب روند روبه زوال قدرت سیاسی مستقر، گرایشات بورژوائی، ناسیونالیستی ، شوونیستی و مذهبی نیز بدیل های مختلف خود را روبه طبقه کارگر و جامعه معترض اعلام می کنند و هرکدام به فراخور خویش با حمایت و پشتیبانی مادی و معنوی قدرت های امپریالیستی که درپی تامین منافع خود درایران و منطقه هستند، تلاش می کنند مبارزات کارگران و زحمتکشان را درسمت اهداف خود کانالیزه کرده و دست آوردهای آنان را مصادره بمطلوب بنمایند.
سازمان ما براساس اسناد برنامه ای خود وتحلیل مشخص از شرایط موجود و باجمعبندی ازتجربیات گذشته و سطوح و اشکال مبارزات جاری معتقد است که طبقه کارگر بدون ستاد رزمنده ای از پیشگامان خود از یکسو و متحد کردن همه زحمتکشان حول جبهه ای انقلابی ازسوی دیگر قادر به پیشروی و پیروزی نهائی نخواهد بود.
سازمان ما که همواره برضرورت اتحادهای اجتماعی درمبارزه علیه نظام سرمایه داری و بویژه رژیم ارتجاعی و سرکوبگر جمهوری اسلامی تاکید داشته و در این راه کوشش های فراوانی کرده است. درشرایط حساس کنونی بار دیگر برضرورت مبرم اتحاد پیشگامان طبقه کارگر از یکسو و تلاش جهت سازمانیابی جنبش های اجتماعی در یک جبهه انقلابی از سوی دیگرتاکید میکند

و تکرار می کنیم که:

الف: سازمان اتحاد فداییان کمونیست برای فائق آمدن بر پراکندگی و تفرق میان کمونیست ها علاقمند به آغاز بحث ها با هدف اتحاد تشکیلاتی و حزبی با هر حزب یا سازمانی است که مواضع نظری و سیاسی خود را به سازمان ما نزدیک می بینند. هر جریانی که این اتحادهای حزبی تشکیلاتی را در شرایط کنونی قدمی به جلو و به نفع جنبش طبقه کارگر و چپ ایران می داند ما از آن استقبال میکنیم. این اتحادهای حزبی بیشک قدمی است ضرور در رفع پراکندگی جنبش کمونیستی و اقدامی است در راستای ارتباط ارگانیک با طبقه کارگر و تشکیل حزب انقلابی آن.

علاوه بر این: درشرایطی که جامعه درغلیان است و جنبش رو به اعتلاء و تشکل حزبی دارای ارتباط ارگانیک با طبقه کارگر و زحمتکشان در دور دست .

ب: ما جبهه انقلابی واحد با ساختار معین با هر تعداد از احزاب، سازمان ها، تشکل ها، نهادها و اشخاص که ایجاد چنین جبهه ای را ضروری می دانند، را آلترناتیو منطقی برای متحد شدن نیروهای پراکنده جبنبش های اجتماعی و چپ انقلابی برای شرکت موثر و عملی در مبارزات جاری در شرایط کنونی می دانیم . درشرایط حساس کنونی برای متحد شدن سازمان ها، افراد، تشکل ها، نهادهای مختلف کارگران، زنان ،بازنشستگان، پرستاران، دانشجویان، کشاورزان و هنرمندان وغیره در چنین جبهه ای را ضروری می دانیم. روشن است که علاوه بر پلاتفرم مشترک منطبق برنیازهای جنبش، ساختار چنین جبهه ای هم ازجمله مباحث و توافقات خواهد بود ۰ یک ساختار مناسب برای یک جبهه که فراتر از اتحاد عمل است ولی با اتحاد تشکیلاتی و حزبی فاصله دارد.(۱)

هدف تلاش برای متحد شدن جنبش های اجتماعی گوناگون باجهت گیری ضد سرمایه داری است که هم اکنون درصحنه مبارزه حضور دارند. یاری رساندن به شکل گیری جبهه متحد انقلابی است که تمام جنبش های توده زحمتکش مردم را زیر چترخود گردآورد و مبارزه برای سرنگونی انقلابی رژیم حاکم در راستای ایجاد تغییرات بنیادی در ساختار اقتصادی و اجتماعی ایران مبتنی برشوراها را سازمان دهد و هدایت کند و گفتن ندارد که طبقه کارگر قدرتمند ایران نیروی هژمون چنین جبهه ای خواهد بود و تاکنون نیز نشان داده است که چنین است . طبقه کارگری که باگردآوری متحدین خود در مبارزات جاری علیه رژیم سرکوبگرحاکم به فضا و امکانات لازم برای فائق آمدن برضعف های خود، نظیر تشکل وتحزب ،استقلال طبقاتی وارتقاء آگاهی سوسیالیستی… نیز دست خواهد یافت.

بنظر ما تنها با تحلیل مشخص ازشرایط مشخص و درگیرشدن در مبارزات طبقه کارگر و زحمتکشان درعرصه ها و اشکال مختلف است که می توان به همه گیرشدن گفتمان سوسیالیستی و پیروزی طبقه کارگر در جبهه نبرد علیه سرمایه یاری رساند.

بنابرشرایط عینی و با توجه به پراکندگی های موجود وتجربیات زیسته، نیاز طبقه کارگر به داشتن حزبی انقلابی از یکسو و ایجاد جبهه واحد مبارزه علیه تعرضات سرمایه داری و سازماندهی مبارزه تهاجمی علیه آن ازسوی دیگر را به امری اجتناب ناپذیر تبدیل کرده است .

(۱) راه کارما برای وحدت های حزبی و پایه نظری و پلاتفرم عملی این جبهه و نیز اتحاد فراگیر نیروهای طرفدار سوسیالیسم، طبقه کارگر و زحمتکشان جامعه در اسناد برنامه ای و قطعنامه های مصوب درکنگره های قبلی پیشنهاد شده است .