شیوع کرونا فارغ از چرایی و چگونگی آن  امپریالیسم را با بحرانی درگیر کرده که به اذعان بانک جهانی و اغلب تئورسین های سرمایه داری بعد از بحران دهه سی میلادی که به جنگ دوم جهانی منجر شد ، تاکنون به خود ندیده است . شیوع این بیماری به خوبی  عجز و ناتوانی و غیر انسانی بودن مناسبات سرمایه داری را نشان داد که علیرغم انباشت ثروت و امکانات در کشورهای بزرگ سرمایه داری در تامین ابتدایی ترین نیازهای بهداشتی و معیشتی و خدمات بیمارستانی و درمانی توده ها مستاصل شدند . این اپیدمی پوشالی و فریبکارانه بودن ادعاهای انسان دوستی و ارزشهای اخلاقی سرمایه داری و واقعیت های دنیای کثیف سرمایه داری را برابر همگان عیان کرد . ماهیت سرمایه داری در سود جویی و انباشت ثروت در دست اقلیتی و ستیز با هر آنچه که این روند ضد انسانی را مختل کند ، خلاصه میشود . بی تردید رکود و ورشکستگی گسترده حاصل از اپیدمی کرونا موجب تحولات و تغییرات وسیعی در مناسبات اقتصادی حاکم بر جهان خواهد شد ، اعمال اتوریته اقتصادی و سیاسی بر جهان و جدال بر سر تقسیم مجدد ذخایر و منابع طبیعی و انسانی سرمایه داری را به عرصه جدیدی از بحران و درماندگی خواهد کشاند . واقعیت این است مناسبات سرمایه داری به بن بست رسیده و ظرفیت رشد و توسعه را از دست داده ، با محدود کردن و کاستن خدمات اجتماعی و کاهش مدام دستمزدها و کاهش قدرت خرید و به حاشیه راندن هر چه بیشتر میلیاردها نفر بازار جهانی فروش تولیدات جدید را به شدت کاهش داده و اینک جز قربانی کردن منابع طبیعی و محیط زیست و حیات بشر برای سود جویی راهی پیش رو ندارد ، تداوم حیات سرمایه داری نابودی حیات بر روی زمین و به فنا دادن کره زمین است . سالهای زیادی است که کمونیستها خطر این مناسبات ضد بشری و ضد طبیعت را هشدار داده اند و همواره تاکید کرده اند که سیاست مداران و تئورسین های سرمایه داری و احزاب رنگارنگش برای این معضل هیچ پاسخی ندارند دغدغه اصلی این افراد حفظ و روند سود بری به هر طریق ممکن است ، رهایی از این شرایط بحرانی و تخریب محیط زیست و تامین نیازهای حیاتی و شرایط زندگی انسانی برای کارگران و زحمتکشان و ایضأ حفظ حیات بر روی کره زمین ، با برچیدن بساط سود محور و غارتگرانه سرمایه داران زالو صفت و تحقق سوسیالیسم نیست ، تنها یک اقتصاد سالم که بر مبنای سود آفرینی و سود جویی نباشد چاره کار است ، فقط سوسیالیسم است که میتواند بشریت را از این منجلاب رهایی بخشد و این امر فقط با سازمان یابی طبقه کارگر در حزب خودش و بدست گرفتن قدرت و اعمال حاکمیت کارگران در غالب دیکتاتوری پرولتاریا ممکن است  .