جمهوری اسلامی، در میان بحران‌های عمیق و فزاینده، به ویژه در مواجهه با کارگران و زحمتکشانی که زیر فشار فقر و بی‌حقوقی دست و پا می‌زنند، بیش از پیش به وحشت افتاده است. سرکوب و کشتار معترضین، همچنان ابزاری است که در مقابله با نارضایتی‌های اجتماعی به کار می‌گیرد؛ اما سال‌هاست که این سیاست‌های خشن آخرین ذخایر اثربخشی خود را نیز از دست داده‌اند. دیگر نمی‌توان با گلوله، زندان و اعدام، صدای اعتراض به فقر، تبعیض و بی‌حقوقی را خاموش کرد و جامعه را به سکوت واداشت.

در همین راستا، شعبه ۱۳ دادگاه کیفری تهران، شش نفر از متهمان پرونده موسوم به “#شهرک_اکباتان” شامل میلاد آرمون، علیرضا کفایی، امیرمحمد خوش‌اقبال، نوید نجاران، حسین نعمتی و علیرضا برمرزپورناک را به اعدام محکوم کرده است. این حکم که با رای مستشاران دادگاه و با وجود مخالفت رئیس شعبه صادر شده، بار دیگر نشان‌دهنده‌ی رویکردی است که به جای شنیدن صدای اعتراض، بر شدت سرکوب می‌افزاید.
صدای محکومین به #اعدام باشیم، و همصدا با آنان سازمان‌یافته، علیه این جنایات و سیاست‌های سرکوبگرانه رژیم فعالانه شرکت و کوشا باشیم.