ای رفیقــــــــان قهـرمـانـان
جان در ره میهن خود بدهیم
بــی مهــابـــا
از تــــــن مـــــــا خــون بــریــزد
از خــــون مـــــا لالــــه خیـــــزد
پـرلالـه و گـل بشـود همـه جـا
چون گلستان
چــون دمــاونـــد ســرفـــرازیــــم
در ره خلـــــــــق جــان ببــازیـــم
یک پا ننهیـم قـدمـی بـه عقـب
تــا دم مــرگ
در کوه و دشت در بیــابــان
غران چو یکی شیری که رهـا
گشتـه از بنـد
خلــــق ایــــران همره ماست
زیـن رو وطــن ام آزاد و رهـا
گـردد از بنــد
دیدگاه‌ها