مردم شریف و آزاده ایران! خانواده‌های شریف و آزاده بهایی! نهادها و سازمان های بین‌المللی آزادی خواه و مستقل!
جمعه سوم اردیبهشت۱۴۰۰، تعدادی از خانواده‌های خاوران در ایران، به شدت نگران و ناباورانه در خاوران گرد هم آمده بودند تا ببینند چه فاجعه ای در خاوران در حال وقوع است. خبرها از چند روز پیش پخش شده بود که قبرهای جدیدی در خاوران کنده شده است و باورش برای خانواده ها سخت بود تا این که در سوم اردیبهشت به چشم خود دیدند که در گورهای جمعی خاوران، کنار قطعه بهایی ها، به ردیف، ده گور کنده شده و دو نفر را در آن جا به خاک سپرده اند که اسم این افراد در سامانه بهشت زهرای تهران ثبت شده است. این صحنه دل های پاره پاره شده همگی ما را دوباره زخمی تر کرد و سخت برآشفته و نگران شده‌ایم که باز چه نقشه شومی برای نابودی خاوران و پاک کردن سند جنایت های حکومت اسلامی ایران دارند.
در سال ۱۳۶۰ شهرداری تهران گورستانی را برای دفن فعالان سیاسی چپ گرا در نظر گرفت. حکومت اسلامی ایران، حتی پیکر عزیزان ما را به دلیل غیر مسلمان بودن به رسمیت نمی‌شناسد. خانواده‌ها گفته‌اند که در اواخر تیر سال ۱۳۶۰، ۱۴ نفر از زندانیان سیاسی کمونیست جزو اولین سری اعدام شدگان بودند که در خاوران به خاک سپرده شدند. یحیی رحیمی و وحید همت بلند دو تن از این زندانیان سیاسی بودند که در ۲۱ تیر سال ۶۰ اعدام شدند و آن‌ها را یک هفته در سردخانه بهشت زهرا نگاه داشتند تا زمین گلزار خاوران را انتخاب کردند. سپس آن دو را در ۲۸ تیر سال ۶۰ در خاوران به خاک سپردند. تمام کشته شدگان چپ گرا که در گورهای فردی خاوران هستند مخفیانه و به دور از چشم خانواده‌ها به خاک سپرده شده اند و تنها شماره هایی به خانواده‌ها دادند که با دست روی دیوار سیمانی نوشته بودند و می گفتند چند قدم به جلو بروید تا به محل مورد نظر برسید. برخی از خانواده‌ها این گورها را شکافتند و سنگی و نشانه ای بر آن‌ها گذاشتند تا مطمئن شوند که عزیز خود را در آنجا به خاک سپرده اند و ماموران امنیتی بارها این سنگ‌ها را شکستند و نشانه‌ها را تخریب کردند و خانواده‌ها دوباره نشانه ای بر آن گذاشتند.
گلستان جاوید تهران متعلق به بهاییان را نیز در سال ۱۳۵۹ تخریب کردند و بهایی‌ها جایی برای خاک سپاری عزیزان فوت شده خود نداشتند. احتمالاً از اواخر سال ۱۳۶۰، دو قطعه از گورستان خاوران را برای فوت شدگان بهایی در نظر گرفتند. خاوران چهار قطعه مساوی دارد که دو قطعه و نیم آن متعلق به بهایی‌ها و یک قطعه و نیم متعلق به فعالان سیاسی چپ گرا و دگراندیش است.
کشتار فعالان سیاسی چپ گرا و دگراندیش و پنهان کردن آن‌ها در خاوران تا قتل عام زندانیان سیاسی چپ گرا در شهریور ۶۷ ادامه داشت و چندین گور جمعی در خاوران وجود دارد. گفته می‌شود که تعدادی از فعالان سیاسی مجاهد که در درگیری کشته شده‌اند و حداقل ۵۰ نفر از دگراندیشان اعدام شده جامعه بهایی را در خاوران به خاک سپرده اند. سعید سلطان پور، تقی شهرام و محسن فاضل را نیز در سال ۶۰ از بهشت زهرا به خاوران انتقال دادند.
در سال ۱۳۷۸، زمانی که دو قطعه بهایی‌ها پر شد، به آن‌ها گفتند که فوت شدگان بهایی را در قطعه گورهای جمعی زندانیان سیاسی اعدام شده دفن کنند، بهایی‌ها این موضوع را به خانواده‌ها اطلاع دادند و اعتراض خانواده‌ها را به دنبال داشت، جامعه بهایی نیز در برابر فشار حکومت مقاومت کردند و گفتند ما از نظر مذهبی نمی‌توانیم فوت شدگان مان را بر روی پیکر دیگر افراد بگذاریم و عاقبت این اعتراض ها و مقاومت‌ها به نتیجه رسید و زمینی دیگر روبروی گورستان خاوران در جاده پشتی خاوران به آن‌ها دادند و این گورستان راه اندازی شد.
در فاصله بین جمعه۲۰ دی تا جمعه ۲۷ دی ۱۳۸۷، خاوران را با بولدوزر زیر و رو کردند و درخت و نهال هایی کم جان در آنجا کاشتند، بنرهایی نیز از طرف شهرداری تهران با این عنوان «طرح توسعه و ساماندهی گورستان های اقلیت‌های مذهبی» نصب کرده بودند که تعدادی از خانواده‌های خاوران در ۲۷ دی ۱۳۸۷ شاهد این فاجعه بودند و خبرش همان زمان در داخل و خارج از کشور رسانه ای و محکوم شد. تعدادی از مادران و خانواده‌های خاوران در تهران نیز به بهشت زهرا رفتند و شکایتی نوشتند. پس از آن اعتراض های گسترده ای در خارج از کشور صورت گرفت.
خانم سیمین فهندژ، سخنگوی جامعه جهانی بهایی در دفتر سازمان ملل در ژنو گفته است: «گورستان جدید جامعه بهایی تا پنجاه سال دیگر برای دفن فوت شدگان بهایی گنجایش دارد». تنها دلیلی که شهرداری تهران از دفن فوت شدگان اخیر بهایی در گورستان جدید ممانعت و آن‌ها را مجبور کرده که فوت شدگان خود را در گورهای جمعی خاوران دفن کنند، نابود کردن آثار جنایت این حکومت در خاوران است.
ما خانواده‌های دادخواه، از مردم شریف و آزاده ایران، از جامعه محترم بهایی و از تمامی نهادهای و سازمان های مستقل بین‌المللی آزادی خواه می‌خواهیم که در این راه همراه ما باشند و اجازه ندهند خاوران، این سند جنایت های حکومت، نابود شود.
فاجعه ای در خاوران در حال وقوع است و ضرورت دارد هر کاری از دست مان بر می آید انجام دهیم تا بتوانیم جلوی این فاجعه را بگیریم. حفظ خاوران به آسانی به دست نیامده است و نباید اجازه دهیم که آن را نابود کنند، حتی اگر استخوان‌های عزیزان ما را از آنجا برده باشند.
خاوران سند ۴۰ سال سرکوب، خشونت، بازداشت، شکنجه و قتل دولتی فعالان سیاسی چپ گرا و ۴۰ سال آزار و شکنجه خانواده‌ها در پنهان کاری جنایت و عدم پاسخ‌گویی مسئولان برای کشف حقیقت این جنایت هاست.
خاوران سند ۴۰ سال مقاومت و پایداری مادران و خانواده‌های خاوران برای کشف حقیقت، یادآوری و هم چنین برای دادخواهی است.
خاوران سند ۴۰ سال اذیت و آزار خانواده‌های بهایی برای دفن فوت شدگان شان است و ۴۰ سال همراهی مادران و خانواده‌های خاوران و جامعه بهایی در برابر سرکوب و ستم حکومتی را در دل خود دارد.
خاوران باید حفظ شود تا روزی که ما خانواده‌ها و تمامی دادخواهان بدانیم که بر سر عزیزان ما چه آوردند، آن‌ها را چگونه کشتند و در کجا به خاک سپردند. خاوران باید زنده بماند تا روزی که حقیقت جنایت های حکومت اسلامی ایران کشف شود و آنجا را به شکلی شایسته بیاراییم و یاد عزیزان مان را محترمانه و آزادانه گرامی بداریم، عزیزانی که برای آزادی، عدالت و برابری تا پای جان ایستادند و به وحشیانه ترین شکل ممکن کشته شدند.
امضا کنندگان: مادران و خانواده‌های خاوران و دیگر خانواده‌های دادخواه کشتار فعالان سیاسی در دهه شصت به همراه اسامی جان باخته شان:
۱- شیرین آراسته همسر زنده یاد علی اصغر آراسته؛ اعدام شهریور ۶۷ در زندان گوهردشت- خاوران
مردم شریف و آزاده ایران! خانواده‌های شریف و آزاده بهایی! نهادها و سازمان های بین‌المللی آزادی خواه و مستقل!
جمعه سوم اردیبهشت۱۴۰۰، تعدادی از خانواده‌های خاوران در ایران، به شدت نگران و ناباورانه در خاوران گرد هم آمده بودند تا ببینند چه فاجعه ای در خاوران در حال وقوع است. خبرها از چند روز پیش پخش شده بود که قبرهای جدیدی در خاوران کنده شده است و باورش برای خانواده ها سخت بود تا این که در سوم اردیبهشت به چشم خود دیدند که در گورهای جمعی خاوران، کنار قطعه بهایی ها، به ردیف، ده گور کنده شده و دو نفر را در آن جا به خاک سپرده اند که اسم این افراد در سامانه بهشت زهرای تهران ثبت شده است. این صحنه دل های پاره پاره شده همگی ما را دوباره زخمی تر کرد و سخت برآشفته و نگران شده‌ایم که باز چه نقشه شومی برای نابودی خاوران و پاک کردن سند جنایت های حکومت اسلامی ایران دارند.
در سال ۱۳۶۰ شهرداری تهران گورستانی را برای دفن فعالان سیاسی چپ گرا در نظر گرفت. حکومت اسلامی ایران، حتی پیکر عزیزان ما را به دلیل غیر مسلمان بودن به رسمیت نمی‌شناسد. خانواده‌ها گفته‌اند که در اواخر تیر سال ۱۳۶۰، ۱۴ نفر از زندانیان سیاسی کمونیست جزو اولین سری اعدام شدگان بودند که در خاوران به خاک سپرده شدند. یحیی رحیمی و وحید همت بلند دو تن از این زندانیان سیاسی بودند که در ۲۱ تیر سال ۶۰ اعدام شدند و آن‌ها را یک هفته در سردخانه بهشت زهرا نگاه داشتند تا زمین گلزار خاوران را انتخاب کردند. سپس آن دو را در ۲۸ تیر سال ۶۰ در خاوران به خاک سپردند. تمام کشته شدگان چپ گرا که در گورهای فردی خاوران هستند مخفیانه و به دور از چشم خانواده‌ها به خاک سپرده شده اند و تنها شماره هایی به خانواده‌ها دادند که با دست روی دیوار سیمانی نوشته بودند و می گفتند چند قدم به جلو بروید تا به محل مورد نظر برسید. برخی از خانواده‌ها این گورها را شکافتند و سنگی و نشانه ای بر آن‌ها گذاشتند تا مطمئن شوند که عزیز خود را در آنجا به خاک سپرده اند و ماموران امنیتی بارها این سنگ‌ها را شکستند و نشانه‌ها را تخریب کردند و خانواده‌ها دوباره نشانه ای بر آن گذاشتند.
گلستان جاوید تهران متعلق به بهاییان را نیز در سال ۱۳۵۹ تخریب کردند و بهایی‌ها جایی برای خاک سپاری عزیزان فوت شده خود نداشتند. احتمالاً از اواخر سال ۱۳۶۰، دو قطعه از گورستان خاوران را برای فوت شدگان بهایی در نظر گرفتند. خاوران چهار قطعه مساوی دارد که دو قطعه و نیم آن متعلق به بهایی‌ها و یک قطعه و نیم متعلق به فعالان سیاسی چپ گرا و دگراندیش است.
کشتار فعالان سیاسی چپ گرا و دگراندیش و پنهان کردن آن‌ها در خاوران تا قتل عام زندانیان سیاسی چپ گرا در شهریور ۶۷ ادامه داشت و چندین گور جمعی در خاوران وجود دارد. گفته می‌شود که تعدادی از فعالان سیاسی مجاهد که در درگیری کشته شده‌اند و حداقل ۵۰ نفر از دگراندیشان اعدام شده جامعه بهایی را در خاوران به خاک سپرده اند. سعید سلطان پور، تقی شهرام و محسن فاضل را نیز در سال ۶۰ از بهشت زهرا به خاوران انتقال دادند.
در سال ۱۳۷۸، زمانی که دو قطعه بهایی‌ها پر شد، به آن‌ها گفتند که فوت شدگان بهایی را در قطعه گورهای جمعی زندانیان سیاسی اعدام شده دفن کنند، بهایی‌ها این موضوع را به خانواده‌ها اطلاع دادند و اعتراض خانواده‌ها را به دنبال داشت، جامعه بهایی نیز در برابر فشار حکومت مقاومت کردند و گفتند ما از نظر مذهبی نمی‌توانیم فوت شدگان مان را بر روی پیکر دیگر افراد بگذاریم و عاقبت این اعتراض ها و مقاومت‌ها به نتیجه رسید و زمینی دیگر روبروی گورستان خاوران در جاده پشتی خاوران به آن‌ها دادند و این گورستان راه اندازی شد.
در فاصله بین جمعه۲۰ دی تا جمعه ۲۷ دی ۱۳۸۷، خاوران را با بولدوزر زیر و رو کردند و درخت و نهال هایی کم جان در آنجا کاشتند، بنرهایی نیز از طرف شهرداری تهران با این عنوان «طرح توسعه و ساماندهی گورستان های اقلیت‌های مذهبی» نصب کرده بودند که تعدادی از خانواده‌های خاوران در ۲۷ دی ۱۳۸۷ شاهد این فاجعه بودند و خبرش همان زمان در داخل و خارج از کشور رسانه ای و محکوم شد. تعدادی از مادران و خانواده‌های خاوران در تهران نیز به بهشت زهرا رفتند و شکایتی نوشتند. پس از آن اعتراض های گسترده ای در خارج از کشور صورت گرفت.
خانم سیمین فهندژ، سخنگوی جامعه جهانی بهایی در دفتر سازمان ملل در ژنو گفته است: «گورستان جدید جامعه بهایی تا پنجاه سال دیگر برای دفن فوت شدگان بهایی گنجایش دارد». تنها دلیلی که شهرداری تهران از دفن فوت شدگان اخیر بهایی در گورستان جدید ممانعت و آن‌ها را مجبور کرده که فوت شدگان خود را در گورهای جمعی خاوران دفن کنند، نابود کردن آثار جنایت این حکومت در خاوران است.
ما خانواده‌های دادخواه، از مردم شریف و آزاده ایران، از جامعه محترم بهایی و از تمامی نهادهای و سازمان های مستقل بین‌المللی آزادی خواه می‌خواهیم که در این راه همراه ما باشند و اجازه ندهند خاوران، این سند جنایت های حکومت، نابود شود.
فاجعه ای در خاوران در حال وقوع است و ضرورت دارد هر کاری از دست مان بر می آید انجام دهیم تا بتوانیم جلوی این فاجعه را بگیریم. حفظ خاوران به آسانی به دست نیامده است و نباید اجازه دهیم که آن را نابود کنند، حتی اگر استخوان‌های عزیزان ما را از آنجا برده باشند.
خاوران سند ۴۰ سال سرکوب، خشونت، بازداشت، شکنجه و قتل دولتی فعالان سیاسی چپ گرا و ۴۰ سال آزار و شکنجه خانواده‌ها در پنهان کاری جنایت و عدم پاسخ‌گویی مسئولان برای کشف حقیقت این جنایت هاست.
خاوران سند ۴۰ سال مقاومت و پایداری مادران و خانواده‌های خاوران برای کشف حقیقت، یادآوری و هم چنین برای دادخواهی است.
خاوران سند ۴۰ سال اذیت و آزار خانواده‌های بهایی برای دفن فوت شدگان شان است و ۴۰ سال همراهی مادران و خانواده‌های خاوران و جامعه بهایی در برابر سرکوب و ستم حکومتی را در دل خود دارد.
خاوران باید حفظ شود تا روزی که ما خانواده‌ها و تمامی دادخواهان بدانیم که بر سر عزیزان ما چه آوردند، آن‌ها را چگونه کشتند و در کجا به خاک سپردند. خاوران باید زنده بماند تا روزی که حقیقت جنایت های حکومت اسلامی ایران کشف شود و آنجا را به شکلی شایسته بیاراییم و یاد عزیزان مان را محترمانه و آزادانه گرامی بداریم، عزیزانی که برای آزادی، عدالت و برابری تا پای جان ایستادند و به وحشیانه ترین شکل ممکن کشته شدند.
امضا کنندگان: مادران و خانواده‌های خاوران و دیگر خانواده‌های دادخواه کشتار فعالان سیاسی در دهه شصت به همراه اسامی جان باخته شان:
۱- شیرین آراسته همسر زنده یاد علی اصغر آراسته؛ اعدام شهریور ۶۷ در زندان گوهردشت- خاوران
دیدگاه‌ها