در اطاقی مملوٍ از انتظار

شاید نشعت گرفته از وجودٍ من

در انتطارٍ غروبی دیگر

به پنجره می نگرم

این بار می خواهم

شدن را

غروب را  تجربه شوم .

و زیباییٍ رفتن  و ممزوج شدن را

از این اطاقٍ  درب بسته

هم راهٍ غروبٍ پنجره

با رنگهایٍ بدرودٍ ابرها

که سفری نو را نوید می دهند

بری همیشه

در ذهن خود ترسیم کنم .

من قطار غروب را

که هر غروب

در پشتٍ پنجره

در انتطارٍ مسافری  توقف می کند

می بینم

و مسافرانٍ آن را که تفنگ بر دوش دارند

می شناسم

و می خواهم

این آخرین غروبی باشد

که چشمهایم  خاطره می کنند .

غروب

مرا نیز با خود هم سفر کن

می خواهم همراهٍ تو

از شبٍ سیاه گذر کنم

و صبح را که هرگز ندیده ام   تماشا کنم

و با مدادی به رنگٍ جوهری سرخ

بری همیشه تصویر کنم .

و آنگاه هر بار که پنجره را باز می کنم

به یادٍ همسفر بودنٍ با تو    ای رفیق

همیشه صبح را

میهمان شوم .

  م.ایزدیار زمستان دو هزاروهفت