«آزادی بیان» به سبک امپراتوری: اگر نقدی به اسرائیل داری، گم شو برو بیرون!

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه‌ی ایالات متحده، اخیراً با نهایت صراحت فرمود: از این پس، کسانی که به اسرائیل نقد دارند، اجازه‌ی ورود به خاک آمریکا را نخواهند داشت. اتباع خارجی هم اگر بیش از حد زبان به نقد اسرائیل بگشایند، باید خود را برای اخراج آماده کنند.

چه نمایش باشکوهی از «آزادی بیان» به سبک آمریکایی:
آزادی‌ات محفوظ است، البته تنها برای تحسین متحدان جنایتکار امپریالیسم، نه برای نقدشان.

یک رژیم اشغالگر در حال نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی در غزه و کرانه باختری است، حالا چنان در حاشیه‌ی امن سیاست‌های واشنگتن جای گرفته که نقد آن به «تهدید امنیت ملی آمریکا» بدل شده است. یعنی نه‌تنها مالیات شهروندان آمریکایی باید خرج بمباران خانه‌های مردم غزه شود، بلکه افکار عمومی جهانی نیز موظف‌اند از آن «حمایت» کنند، وگرنه، جواز ورودشان به «سرزمین آزادگان» باطل می‌شود.

اینجا دیگر با ریاکاری پنهان طرف نیستیم؛ این یک اعتراف علنی است: «آزادی بیان» در نظام سرمایه‌داری همان‌قدر کالاست که نفت و اسلحه، و قیمتش را هم همان لابی‌ها و منافع سیاسی تعیین می‌کنند، نه اصول انسانی یا حقوق جهانی.

یاد آن شعارهای پرطمطراق «پلورالیسم»، «گفت‌وگوی آزاد»، «دموکراسی لیبرال» بخیر! انگار اینها هم به سرنوشت «سلاح‌های کشتار جمعی» عراق و «بمب‌های انسان‌دوستانه» ناتو دچار شده‌اند: هرگاه به کار منافع امپراتوری نیایند، به بایگانی سپرده می‌شوند.

راستی، از یک منظر شاید باید از ترامپیست‌ها تشکر کرد. آنها دست‌کم چهره‌ی واقعی آمریکا را بی‌نقاب به نمایش می‌گذارند:
آمریکای لابی‌ها، کودتاها، تحریم‌های مرگبار و حالا «فهرست سیاه مخالفان نسل‌کشی».

اگر قصد سفر به ایالات متحده دارید، توصیه می‌شود پیش از آن سری به سوابق شبکه‌های اجتماعی‌تان بزنید؛ مبادا لایکی پای یک پست درباره‌ی فلسطین گذاشته باشید. این روزها ممکن است همان «لایک» به جرم بین‌المللی بدل شود و شما مستقیمن از  فرودگاه به گوانتانامو که قبل بازگشایی شده و اماده پذیرای است، فرستاده می‌شوید.

به هر حال، این هم نسخه‌ی قرن بیست‌ویکمیِ «جهان آزاد» و پایان تاریخ است: جهانی که در آن حق دارید هر فکری داشته باشید، به شرطی که همان فکری باشد که واشنگتن می‌پسندد.

صدای فدائی