|
 آنچه در ماههای پس از انتخابات رخ داده گویای این واقعیت غیر قابل انکار است که بورژوازی برای استقرار و تداوم حاکمیت خویش از هیچ اقدامی فروگذار نمیکند و حرکتهای اعتراضی تا انجا که برای تثبیت قدرت و تداوم حاکمیت سرمایه کارایی داشته باشد مورد تایید و حمایت قرار میگیرند.
ملقب کردن حرکتهای اعتراضی توده ها به جنبش سبز تنها یک ترفند و شارلاتانیسم سیاسی است که از آستین بورژوازی خارج شده و واقعیت چیز دیگری است . واقعیت این است که انچه رخ داده نه یک جنبش رنگی انطور که در بوق و کرنا کرده اند بلکه فوران اتشفشان خشم و کین و توده ها بر علیه سالها ستم و استبداد و خفقان حاکمیت سرمایه داری مذهبی است , طغیانی که به بهانه کودتای انتخاباتی فوران کرد و اینک میرود که بنیانهای رژیم را به چالش بکشد . این واقعیت در سیر تکوینی شعارهایی که در این چند ماه داده شده به خوبی اشکار است ( توده های خشمگین به سرعت از شعارهای رادیکالی استقبال کرده و از شعارهای مورد نظر بورژواها فراتر رفته اند ) . جنبش سبز ادعایی حضرات توصیف واقعی حرکتهای اعتراضی نیست و طراحان این سناریو ( بخش مضحک این سناریو کروبی قهرمان است که قرار است به داد ایران برسد ) ملغمه ای هستند از جنایتکاران و دزدانی که از درون حاکمیت اسلامی برخواسته و رنگ عوض کرده اند و با لیبرالها و سلطنت طلبان و اپورتونیستهای انقلابی نما در یک نقطه به اشتراک رسیده اند تا با استفاده از قدرت توده ها حاکمیت دینی را به کنار رانده و شکل دیگری از حاکمیت سرمایه , همان حاکمیت دزدان و جنایتکاران و مستبدین ولی اینبار با رنگ و لعابی دیگر برپا دارند تا بتوانند سرمایه را از خطر سیل توده های خشمگین که در پی سی سال حکومت روحانیون انگل و مرتجع جاری شده , برهانند . شاگردان خمینی میکوشند تجربه او در سال 57 را که با کمک امپریالیستها بر موج اعتراضات و قیام توده ها سوار شده وبا محمل اسلام قدرت را به دست گرفت بار دیگر تکرار کنند , برای تحقق این هدف لازم است بدیلی مناسب جایگزین توهمات دینی که طی سالها متضمن تداوم حاکمیت اسلامی بوده گردد . چه چیزی بهتر از عرق وطنپرستی و ایران دوستی و ناسیونالیسم که در دوره های مختلف علم خوبی برای گرد آوردن توده ها بوده , این بدیل کهنه و قدیمی را محیلانه با شعارهایی مانند " استقلال – ازادی – جمهوری ایرانی " ویا " نه غزه – نه لبنان – جانم فدای ایران " در بین مردم زنده کردند . بورژوازی همیشه وطن و مام میهن را برای توده ها انچنان تابو و مقدس کرده که هیچوقت جرات نکرده اند به خودشان اجازه دهند و بپرسند کدام ایران؟ کدام وطن ؟ ایران غارتگران و جنایتکاران , ایران استثمارگران و مزدوران امپریالیستهای روس و انگلیس و امریکا ..... , ایران تجار و صاحبان کارخانجات معادن , ایران اقلیت ناچیزی که با به بند کشیدن اکثریت جامعه حیات زالووار خویش را تضمین میکنند ؟ ایران این حضرات در جیبهای گشاد و شکمهای باد کرده شان در حسابهای بانکی آ نچنانیشان خلاصه میشود . ایران برای این آقاها وآقازاده ها و شازده ها و خانها و شیخها به مانند ان گاو نه من شیرده است که فقط باید زنده نگاه داشت و دوشید .
ایران کارگران و کشاورزان و توده های تحت ستم و استثمار و بهره کشی فقط یک محدوده جغرافیایی است که در آن در تمام ساعات زندگی با فقر و بی خانمانی و فساد و اعتیاد دست و پنجه نرم میکنند , هر روز و هر شب نگاه پر تمنا و حسرت بار کودکانشان غمهای درونشان را انباشته تر میکند , تمام لحظات زندگی استبداد و ستم طبقاتی " حاکمیت اسلامی سرمایه داران ایرانی " را با گوشت و پوست خود لمس میکنند . ایران در طول تاریخ برای بخش اعظم ساکنانش تنها کار طاقت فرسا و بیگاری شبانه روزی همراه با فقر و تنگدستی و حسرت و برای بخش قلیلی رفاه و اسایش و برخورداری از تمام امکانات زندگی به همراه ثروتهای نجومی و حسابهای بانکی انباشته داشته , چرخ تمام فعالیتهای تولیدی و خدماتی در مزارع و معادن و کارخانجات و مراکز خدماتی همواره توسط کارگران و زحمتکشان در چرخش بوده ولی سود حاصل را فئودالها و سرمایه داران ایرانی هموطن !! به جیب زده اند . هر زمان جنگی در گرفته ( یا بهتر است بگویم توسط حاکمان براه افتاده ) توده ها میبایست برای دفاع از آب و خاک ومیهن و ناموس !! خط مقدم نبرد را تشکیل دهند و مرگ و ویرانی و بی خانمانی نصیب اینها و سودهای سرشار نصیب حکام ایرانی !! شده ( جنگ سراسر نعمت ایران و عراق نمونه بارز است ) . توده ها در خیابانها فریاد جمهوری ایرانی !؟ سر دهند و سرمایه داران به قدرت بنشینند و هر گونه اعتراضی هم موجب میشود به وطن فروش و اجنبی پرست ملقب شوند در حالی که منابع معدنی , نفت و گاز , آب و خاک و..... این وطن به راحتی توسط حاکمان وطنپرست به ثمن بخس به حراج گذاشته میشود .
این نمایی کلی از وطن ما ! ایران ما ! است , آیا در لبنان و سوریه و ترکیه و هند و فیلیپین و اندونزی ....... غیر از این جریان دارد ؟؟ ما ایرانیان با دیگر ملل در دو چیز اختلاف داریم : طول و عرض جغرافیایی و اسمی که به ان نامیده میشود . فقر و ستم و استثمار طبقاتی نه تنها مشخصه ایران بلکه تمام جوامع سرمایه داری است و نام محدوده جغرافیایی هیچ مزیت و برتری بوجود نمیاورد بلکه تنها تعیین کننده قلمرو غارتگری و چپاول سرمایه داران است .
ساده انگارانه است که بپنداریم آنچه مردم را به خیابانها کشانده تقلب و شکست عده ای در انتخابات بوده بلکه این شکست صرفا یک بهانه و محمل شده برای توده هایی که خواهان آزادی و برابری خواهان محو فقر و بی عدالتی و تبعیض طبقاتی خواهان مرگ دزدان و جنایتکاران حاکم هستند که در پی سی سال خفقان و سرکوب , شجاعانه خواسته های خود را در خیابانها فریاد کنند و برای تحقق آن بجنگند .آنچه بی پاسخ مانده اینکه حضراتی که تا دیروز در رکاب خمینی و خامنه ای پابپای سایر کارگزاران جمهوری ایرانی اسلامی در تمام دزدیها و جنایات شریک و سهیم بوده اند و به تنها چیزی که فکر نمیکردند حق و حقوق و ازادیهای سرکوب شده توده ها بوده حال چگونه در جمهوری ایرانی بدون اسلام میخواهند این حقوق را باز گردانند ؟ در اندیشه سلطنت طلبان مظلوم ! که هنوز در حسرت و رویای نظام پادشاهی از دست رفته گریانند , نظامی که قبلا کارنامه ننگین پر باری از خود بر جای گذارده , چه جایی برای توده ها و فقر و بی خانمانی و فساد و اعتیادی که گریبان مردم را گرفته , وجود دارد ؟ عافیت طلبان مجیز گوی اپورتونیست هم که تنها هنرشان تشخیص جهت باد است و بس دیگر محلی از اعراب ندارند .حال مدعیان جمهوری سبز ایرانی چه چیزی برای گفتن دارند ؟
بورژوازی و کارگزاران رنگ و وارنگ آن همیشه میکوشند با هوچیگری تبلیغاتی جوی را بوجود اورند که هر گونه صحبتی از انقلاب و تلاش برای ارایه راهی انقلابی در پاسخ به معضلات و نابسامانیهای اجتماعی و اقتصادی و سیاسی جامعه , مذموم و ضد دمکراسی جلوه کند و تحقق خواسته ها و مطالبات و آرزوهای سرکوب شده توده ها تنها با گفتمان و اقدامات مبتنی بر تمدن و دمکراسی !!! بورژوا پسند ممکن است . آنچه نگران کننده است جوگیر شدن و توهم نیروهای انقلابی و کمونیست و دل بستن به اقدامات رفرمیستی و لیبرالی است که در غلتیدن به صف ضدانقلاب را به دنبال دارد . خنثی کردن جوسازیهای بورژوازی و توضیح ان و حفظ مرز بین انقلاب و ضد انقلاب وظیفه مبرم کمونیستهاست , هر گونه موضعگیری در برابر ترفندها و جوسازیهای بورژوازی تععین کننده جایگاه نیروها در دو سوی این مرز است .
کیومرث منصوری 20 /9/88
|
